Ana içeriğe atla

Reklamın Kötüsü- Boyoz Festivali



Tam da büyük hayal kırıklığımın ardından artık bir blog yazma zamanımın geldiğini düşünüyordum ki, ancak bu güne nasipmiş. Erteledim, yoğunluk oldu, okuldu, sunumdu derken bir durup baktım. Yazmak istediklerim birikmiş. Gecenin bir vaktinde geçtim ben de klavyenin başına. 

Efendim, 6 Mayıs 2012 günü,bildiğiniz veya bilmediğiniz üzere, biz İzmir halkının heyecanla beklediği 1. Boyoz Festivali gerçekleşti. Ve bitti. Boyoz yemeyi bırakın, yiyen bir vatandaş bile göremedim ben. Sebeplerini sıralayacağım fikrimce ama her şeye rağmen, Türkiye Cumhuriyeti sınırlarında yaşayan insanların boyozu sadece Kavak Yelleri dizisinden bildiklerini ve ilk orada duyduklarını varsayarsak kayda değer ve takdire şayan bir organizasyon girişimiydi, harika da bir fikirdi. Hala da öyle. Çok isterim devam etsin, her yıl düzenlensin, çok iyi bir organizasyon olsun, bekleyip göreceğiz. 
Alsancak İskelesi önünde saat 11'de başlayacak organizasyona ne kadar yüksek beklentilerle gittiğimi anlatamam. Basın orda olacak, boyozu ülkemize tanıtacağız, Kordon'un güzel çimenlerinde arkadaşlarımla oturup çayımzı içerken boyozun, güneşin ve denizin tadını çıkaracağız tarzı beklentilerdi işte. Mayıs, malum İzmir sıcağı. Uzun bir kuyruk. Tek bir şemsiye yok, branda yok. Herkes haşlanmakta yumurta gibi. Boyoz kuyruğu diye girdik sıraya ama peynir kuyruğuymuş. Çocuktan al haberi. Ortada dolanan bir çocuk önümüze cebren geçen annesine getirdi bu haberi. Çıktık sıradan. O sırada sahnede anons yapıldı boyoz dağıtımı durduruldu diye. Sebep, Nazan Hocam'ın da RT Haber'de yazdığı gibi, şehir magandaları. Torbalarla boyoz almaya gelmişler. Hiç de inanmayın alım güçleri falan olmadığına, aynı kalabalık AVM'lerde dolu raf bırakmıyor ucuzluk zamanında. 75 kuruşluk boyozu alamayan yiyemeyen yok yani. Bu çirkin saldırıları bütün organizasyonu mahvetti. Bu festivalde amaç, İzmirli halkı bir araya getirip, tadımlık birer boyoz, yumurta, peynir ve çay ikramıyla, coşkulu bir ortamda geleneksel lezzetimizi basın aracıyla tanıtmaktı. 
Boyoz yiyemedim evet bu olaylar sonucu. Peki ne oldu? Saat yaklaşık 1 civarı. Kordon boyu kafe dolu malum, ama onlar da öyle organize(!) ki böyle bir günde erkenden kahvaltı servisi bitmiş, kahvaltı verenler kalabalığa yetişemiyor çünkü o gün festival nedeniyle oraya bir avuç(!) insan gelecek sanmışlar, en kötüsü kahvaltı servisi yapan ya da yapmayan hiç bir yerde oturacak yer yok. Açlıktan bayılmadan kahvaltı edbildiğimize şükrettim ben çünkü onu da 1 saat bekledik. 
Festival bittiğindeki görüntü ne mi? Yerlerde yığınla çöp çünkü etrafta tek bir çöp kutusu yok. Perişan olmuş garsonlar kafelerde. Ama en karlı kimdi biliyor musunuz? Sıcağı hesaba katmayıp şapkasız çıkanlara yemeni satan amca. Doldurmuş bir koliye, sattı da sattı. 
Reklamın iyisi kötüsü olmaz demeyin. Olur. Oldu. Bir dahakinin daha iyi olmasını temenni ediyorum.
(Önceki blogumdan aktarılmıştır. (2012-05-26 03:21:04) http://seymaustun.blogcu.com/reklamin-kotusu-boyoz-festivali/12539472)

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Unvan Delisi

Başlık unvan delisi çünkü durumun en net ifadesi bu. Twitter hesabında herkes CEO. İşin ilginci gerçekten bir şeyler yapanların, küçük ya da büyük kendi işini başarıyla yürütenlerin tevazusu. Kurucu kelimesi bile yok çoğunda. Peki hiç kimseyken hatta çabalamazken kendine unvan yakıştırmak niye? Ben bunu gerçekten anlayamıyorum. 1. sınıftan, mezun olana kadar Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini sayısal olmayan her derste neredeyse gördük, görmediysek değindik. 5 kategoride olan bu ihtiyaçlar tamamlandıkça bir üst seviyedeki ihtiyacı tatmin etme arayışına girmek olarak açıklayabilirim kendimce. 1. Fizyolojik gereksinimler (nefes, besin, su, cinsellik, uyku, denge, boşaltım) 2. Güvenlik gereksinimi (vücut, iş, kaynak, etik, aile, sağlık, mülkiyet güvenliği) 3. Ait olma, sevgi, sevecenlik gereksinimi (arkadaşlık, aile, cinsel yakınlık) 4. Saygınlık gereksinimi (kendine saygı, güven, başarı, diğerlerinin saygısı, başkalarına saygı) 5. Kendini gerçekleştirme gereksinimi (erd...

Kurumsal Kurum-San

İşletme okumak güzeldi. Bu konuda bir problemim yok. İyi ki de nasip olmuş.  Eğitim süresince çeşitli derslerde çeşitli kurumlar ve işletmeleri örnek olarak inceledik, en yüzeysel boyutuyla. O boyutta hepsi öyle kurumsaldı ki. Bilemezdik gidip görmeden. Kurumsallık şirketin kurulduğu günden itibaren hayata gelen bir kavram. Şirket kurumsallaşarak mı büyür, yoksa büyüdükçe mi kurumsallaşır? Cevabı size kalmış.  Kurumsallaşma bitmeyen bir süreç. İçinde onlarca öğe barındırıyor. Biz sanıyoruz ki büyük şirketler, çok kar edenler harika bir kurumsal yapıya sahip. Gidip sorsanız yeni açılan pozisyonlarının görev tanımı daha yapmamışlardır. heybetli binaların içinde "açık iletişim", "yatay hiyerarşi" diyerek afili terimlerle laubali tavırları meşrulaştıranları konuşmama bilmem gerek var mı? Ya da kurumsallaşmayı logodan, misyon ve vizyondan ibaret bir kimlik oluşturma çerçevesine sıkıştıranlara ne demeli? Kurumsallık, kararlılıktır, örgütsel dengedir. Saygıdır,...

Evmanya İle İmtihan

Çok bilendimden bildiriyorum. Ev tekstili vs. alışverişinde aklıma ilk gelen isim evmanya.com. Zihnimdeki algısı bir Markafoni neyse o. Asıl soru bu algının ne ara gelip zihnime oturduğu. Tek bulduğum sonuç Evim dergisinde sürekli var olmaları oldu. Küçük kardeşimin okula başlamasıyla "hadi yeni bir sandalye alalım"ın sonucunda annemin nette bol bol gezip evmanya'dan sandalye beğenmesiyle sürecin zor kısmını tamamladık. Aşağıdaki resimde görüldüğü üzere  3 Ekim 2013 günü siparişimizi verdik. Tamam sipariş saatimi de göz önüne alarak 4 Ekim gününe yuvarlayabiliriz bunu. Çabuk elime geçeceğine dair bir yanılgıya asla girmedim. Bayramdan sonra gelir herhalde diyordum. Bir de baktım 8 Ekim günü aşağıdaki mail geldi. Ohh dedim ne ala. UPS ile cumaya kadar gelir. Sonuçta salı günü kargoya verilen ürün İzmir'e ne kadar geç ulaşabilir ki? 11 Ekim gecesi aradım 7/24 hizmet veren çağrı merkezini açan olmadı telefonu.  İşin ilginci UPS'te kargo takip numarası...