Ana içeriğe atla

Beyaz Köleler



Beyaz Cam'ın köleleri. Benim Beyaz Kölelerim. Kanallar arasında gezerken tesadüfen denk geldiğim bazı görüntülere tahammül edemezken, nasıl oluyor da saatlerce dizilere esir olabiliyorsunuz?


Bu konu aslında çok boyutlu. Sosyolog ya da psikolog değilim, derin bir şekilde konuyu ele alamam, ben sadece mevcut durumdan rahatsızım, ve buna istinaden bir iki kelam etme hakkını kendimde buluyorum.


Biz, sıradan gelir düzeyine sahip olanlar ve ailelerimiz, hiçbirimiz boğazda bir yalıda yaşamıyoruz. Çocuklarımızın hastanede karışmış olma, ve aslında para içinde yüzen biyolojik anne babaya sahip olma ihtimali neredeyse yok. Ya da, evlatlık verilmiş olup birden milyoner babanızı bulma ihtimaliniz de çok düşük. Üniversitedeki en zengin çocuğun sizin peşinizden koşma, aşık olma vs. varsayımını hiç dile bile getirmiyorum. Nedir bu para sevdası? Nedir bu milletimizin kafasına sokulan hayaller? Sonra borç batağına sürüklenenler mi ararsınız, hayal dünyasında yaşayıp duvara toslayanlar mı, komplekse kapılıp ruh hastası olanlar mı? Dizilerle hayat arasındaki uçurum çok fazla. Bir de şöyle bir durum var, dizideki eleman ya ultra zengin, ya da fasfakir.Ama sonunda o fakirin biri holding patronunun oğluna aşık oluyor, ohh sonrası sefa. Ya hayat bu değil. Yoğurdu bimden alıyoruz heey! Düşünün, aldığımız maaşla, bindiğimiz arabayla mutlu olabiliriz. Ailelerimiz en büyük servetimiz, bunu nasıl göz ardı edip her şeyi dışarda ararsınız?
Bizim dizilere ihtiyacımız yok. bizim birbirimize ihtiyacımız var.
Hadi büyük insanı geçtim. El kadar çocuğun yanında nasıl izleyebiliyorsunuz entrikaları ihanetleri. Sonra gidiyorlar 17 yaşında aşk cinayeti işliyorlar. Nerden öğrendiler acaba bu hırsları?
Instagramda önerilen gönderilerde değişik tipler çıktı bir ara, baktım. Bir yarışmanın yarışmacıları, silikonlu botokslu ablalar, dekolte elbiseleriyle poz vermişler. orası beni bağlamaz, isteyen istediğini giye, estetiğini yaptırır. gelelim resmin altındaki yorumlara. içler acısı. seviyesiz. bu resim paylaşan ablanın yarışmada kavgalı olduğu başka bir abla var. bu iki ablanın 'fanları' birbirine demediğini bırakmıyor yorumlarda. böyle bir cahillik olabilir mi? Demet Akalınla Ebru şallının bir resminin altında da aşağı yukarı şöyle bir yorum vardı; demet bu kadının arkadaşlığına inanma, gülen yüzüne kanma, daha önce kiminle çok yakın arkadaştı biliyorsun... vs. vs. böyle devam ediyor. Bana kal geliyor tabiri caizse. Arkadaşım, çıkın dışarı, dünyada bir sürü güzellik var, kuşlara ekmek atın, kedilere köpeklere su verin, kurabiye yapın mahalledeki çocuklara dağıtın. çok mu vaktiniz var, ücretsiz kurslara gidin, ne bileyim yakınlarınıza el emeği hediyeler yapın, kitap okuyun, kitap almaya paranız yoksa kütüphaneye üye olun, gazete okuyun, spor yapın, ama onun bunun hayatına bağımlı olup başkasının ekseninde benliğinizi kaybetmeyin.
Bunları görünce dantelli tostları garipseyemiyorum. Söyleyecek çok şey var ama, zaten okusanızda işinize gelmez.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Unvan Delisi

Başlık unvan delisi çünkü durumun en net ifadesi bu. Twitter hesabında herkes CEO. İşin ilginci gerçekten bir şeyler yapanların, küçük ya da büyük kendi işini başarıyla yürütenlerin tevazusu. Kurucu kelimesi bile yok çoğunda. Peki hiç kimseyken hatta çabalamazken kendine unvan yakıştırmak niye? Ben bunu gerçekten anlayamıyorum. 1. sınıftan, mezun olana kadar Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini sayısal olmayan her derste neredeyse gördük, görmediysek değindik. 5 kategoride olan bu ihtiyaçlar tamamlandıkça bir üst seviyedeki ihtiyacı tatmin etme arayışına girmek olarak açıklayabilirim kendimce. 1. Fizyolojik gereksinimler (nefes, besin, su, cinsellik, uyku, denge, boşaltım) 2. Güvenlik gereksinimi (vücut, iş, kaynak, etik, aile, sağlık, mülkiyet güvenliği) 3. Ait olma, sevgi, sevecenlik gereksinimi (arkadaşlık, aile, cinsel yakınlık) 4. Saygınlık gereksinimi (kendine saygı, güven, başarı, diğerlerinin saygısı, başkalarına saygı) 5. Kendini gerçekleştirme gereksinimi (erd...

Kurumsal Kurum-San

İşletme okumak güzeldi. Bu konuda bir problemim yok. İyi ki de nasip olmuş.  Eğitim süresince çeşitli derslerde çeşitli kurumlar ve işletmeleri örnek olarak inceledik, en yüzeysel boyutuyla. O boyutta hepsi öyle kurumsaldı ki. Bilemezdik gidip görmeden. Kurumsallık şirketin kurulduğu günden itibaren hayata gelen bir kavram. Şirket kurumsallaşarak mı büyür, yoksa büyüdükçe mi kurumsallaşır? Cevabı size kalmış.  Kurumsallaşma bitmeyen bir süreç. İçinde onlarca öğe barındırıyor. Biz sanıyoruz ki büyük şirketler, çok kar edenler harika bir kurumsal yapıya sahip. Gidip sorsanız yeni açılan pozisyonlarının görev tanımı daha yapmamışlardır. heybetli binaların içinde "açık iletişim", "yatay hiyerarşi" diyerek afili terimlerle laubali tavırları meşrulaştıranları konuşmama bilmem gerek var mı? Ya da kurumsallaşmayı logodan, misyon ve vizyondan ibaret bir kimlik oluşturma çerçevesine sıkıştıranlara ne demeli? Kurumsallık, kararlılıktır, örgütsel dengedir. Saygıdır,...

Evmanya İle İmtihan

Çok bilendimden bildiriyorum. Ev tekstili vs. alışverişinde aklıma ilk gelen isim evmanya.com. Zihnimdeki algısı bir Markafoni neyse o. Asıl soru bu algının ne ara gelip zihnime oturduğu. Tek bulduğum sonuç Evim dergisinde sürekli var olmaları oldu. Küçük kardeşimin okula başlamasıyla "hadi yeni bir sandalye alalım"ın sonucunda annemin nette bol bol gezip evmanya'dan sandalye beğenmesiyle sürecin zor kısmını tamamladık. Aşağıdaki resimde görüldüğü üzere  3 Ekim 2013 günü siparişimizi verdik. Tamam sipariş saatimi de göz önüne alarak 4 Ekim gününe yuvarlayabiliriz bunu. Çabuk elime geçeceğine dair bir yanılgıya asla girmedim. Bayramdan sonra gelir herhalde diyordum. Bir de baktım 8 Ekim günü aşağıdaki mail geldi. Ohh dedim ne ala. UPS ile cumaya kadar gelir. Sonuçta salı günü kargoya verilen ürün İzmir'e ne kadar geç ulaşabilir ki? 11 Ekim gecesi aradım 7/24 hizmet veren çağrı merkezini açan olmadı telefonu.  İşin ilginci UPS'te kargo takip numarası...