Covid-19'un hayatımıza girmesiyle başlayan karantina süreci, çoğumuz için bir farkındalık dönemi haline geldi. Aslında ikinci bir ayakkabıya ihtiyacımız olmadığını bir an için bile olsa düşünmedik mi? Tabi bu böyle sürmeyecek. Pandemi bittikten sonra tüketim alışkanlıklarımıza geri dönmekle kalmayıp, bir süre markaların satış rakamlarında ciddi artışlar olacağı öngörülüyor. Viyana’da açıldığı gün Louis Vuitton mağazasının önündeki kuyruk, Hermes’in tek mağazasıyla Çin’de şimdiye kadarki en yüksek satış rakamına ulaşması da varsayımları doğrular nitelikte.
Tüm bu tüketim çılgınlığı içinde büyüyen bir diğer pazar; 2. el ürün satış siteleri. Biraz hafızanızı zorlarsanız çocukluğumuzdaki Amerikan filmlerinden ‘garaj satışı’ olarak adlandırılan sahneleri hatırlarsınız. Ülkemizde ikinci el alışveriş fikrinin ev ve arabanın dışına çıkması ise uzun zaman sürdü.
Şimdi genel bir bakış atalım; son verilere göre mobil telefon abone sayısı 83 milyon civarında. Z kuşağı ise 15 milyon kişilik bir nüfusu oluşturuyor, ve deyim yerinde ise gümbür gümbür geliyorlar, bu rakam bize pazar potansiyelinin büyüklüğünü gösteriyor. O kadar çılgınca tüketiyoruz ki evlerimiz birer mağaza gibi ve şu an hiçbir önemi yok. 2. el pazarı neredeyse yeni gibi düşünüyoruz ama sahibinden.com 20 yıldır hayatımızda. ModaCruz 2014 yılında kuruldu. Dolap’ın 2018’de %450 büyüdüğünü biliyoruz. Dolap’ta 18 milyon ürün, 7 milyon üye var. Her gün 120bin ürün yükleniyor. Mobil indirilme sayısı 9 milyonun üzerinde. ModaCruz’da 5 milyondan fazla kullanıcı, 7 milyon ürün var. 0 komisyon ve bedava kargo uygulaması ile müşteriyi aktif etme ve elde tutma oranı %60 artmış. Yakın zamanda Outlet’i yayına alma planları var. Diğer oyuncular, Letgo, Gardrops, BebeCruz, TutumluAnne, Zebramo, Givin, Dekopasaj. Şimdilerde neredeyse hepsi satın alınan ürünleri, teslimattan önce dezenfekte hizmeti sunuyorlar.
Pazar doyma noktasına ulaşmış diyebiliriz. Bu alanda hala yenilecek kaymak varsa niş alanlara bakmak gerekir. 2.el kitap mesela. Nadir kitap var demeyin, tam olarak yukarıdaki kıyafet uygulamaları gibi bir uygulamadan söz ediyorum. Söylemesi benden.
Kullanıcı sayıları gösteriyor ki bilinçli ya da bilinçsiz de olsa 2.el pazarına rağbet var. Ben kendi adıma seviniyorum. Sadeleşmek, arınmak isteyenler satıyor, belki daha dar gelirli olanlar beğendikleri markalı bir ürünü çok daha ucuza alıyorlar. Devasa, gönüllü ve kazançlı bir geri dönüşüm projesi gibi.
Bugün, bir ürünün bir kez giyilip atılması gibi bir israf gerçekten canınızı acıtmıyor mu? Bunun alım gücü ile hiç alakası olmadığını kendinize itiraf ettiyseniz devam edelim.
Bu konuyu seçme sebebim aslında azalan kaynaklara dikkat çekmek. Evde kalmak, bir düşünme fırsatı doğurdu, gerçekten bu kadar çok ürüne ihtiyacımız var mı? Hangimiz abimizden, ablamızdan ya da kuzenimizden küçülen kıyafetleri giymedik? 20 yılda ne değişti? Çok mu zenginleştik? Her yer pamuk tarlası mı oldu? Hayır. ihtiyacımız olduğuna inandırıldık, inandırılıyoruz. Entelektüel birikimi bir kenara atıp harcama limitlerimizle kendimizi ifade eder olduk. Mutsuzluklarımızı alışverişle ikame ettik. Peki ya şimdi? Aldığı ürünü instagramda tanıtan kaldı mı? Kimler var canlı yayınlarda? Sırtını kitaplığına yaslayanlar.
Fred Pearce’in Nehirler Kuruyunca kitabına göre ortalama bir tişört için gereken 250 gramlık pamuğun üretiminde 2 bin litre su harcanıyor. Boyama, yıkama da cabası. Jean pantolon üretiminde sadece yıkama için bir ton ürün başına 70 ton su gerekiyor. Şu rakamları okuyup ürpermeyen var mı? Su, hangi elmastan daha değerli?
Kaynak: webrazzi.com/ hurriyet.com / Fred Pearce Nehirler Kuruyunca
Başlık unvan delisi çünkü durumun en net ifadesi bu. Twitter hesabında herkes CEO. İşin ilginci gerçekten bir şeyler yapanların, küçük ya da büyük kendi işini başarıyla yürütenlerin tevazusu. Kurucu kelimesi bile yok çoğunda. Peki hiç kimseyken hatta çabalamazken kendine unvan yakıştırmak niye? Ben bunu gerçekten anlayamıyorum. 1. sınıftan, mezun olana kadar Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini sayısal olmayan her derste neredeyse gördük, görmediysek değindik. 5 kategoride olan bu ihtiyaçlar tamamlandıkça bir üst seviyedeki ihtiyacı tatmin etme arayışına girmek olarak açıklayabilirim kendimce. 1. Fizyolojik gereksinimler (nefes, besin, su, cinsellik, uyku, denge, boşaltım) 2. Güvenlik gereksinimi (vücut, iş, kaynak, etik, aile, sağlık, mülkiyet güvenliği) 3. Ait olma, sevgi, sevecenlik gereksinimi (arkadaşlık, aile, cinsel yakınlık) 4. Saygınlık gereksinimi (kendine saygı, güven, başarı, diğerlerinin saygısı, başkalarına saygı) 5. Kendini gerçekleştirme gereksinimi (erd...
İşletme okumak güzeldi. Bu konuda bir problemim yok. İyi ki de nasip olmuş. Eğitim süresince çeşitli derslerde çeşitli kurumlar ve işletmeleri örnek olarak inceledik, en yüzeysel boyutuyla. O boyutta hepsi öyle kurumsaldı ki. Bilemezdik gidip görmeden. Kurumsallık şirketin kurulduğu günden itibaren hayata gelen bir kavram. Şirket kurumsallaşarak mı büyür, yoksa büyüdükçe mi kurumsallaşır? Cevabı size kalmış. Kurumsallaşma bitmeyen bir süreç. İçinde onlarca öğe barındırıyor. Biz sanıyoruz ki büyük şirketler, çok kar edenler harika bir kurumsal yapıya sahip. Gidip sorsanız yeni açılan pozisyonlarının görev tanımı daha yapmamışlardır. heybetli binaların içinde "açık iletişim", "yatay hiyerarşi" diyerek afili terimlerle laubali tavırları meşrulaştıranları konuşmama bilmem gerek var mı? Ya da kurumsallaşmayı logodan, misyon ve vizyondan ibaret bir kimlik oluşturma çerçevesine sıkıştıranlara ne demeli? Kurumsallık, kararlılıktır, örgütsel dengedir. Saygıdır,...
Çok bilendimden bildiriyorum. Ev tekstili vs. alışverişinde aklıma ilk gelen isim evmanya.com. Zihnimdeki algısı bir Markafoni neyse o. Asıl soru bu algının ne ara gelip zihnime oturduğu. Tek bulduğum sonuç Evim dergisinde sürekli var olmaları oldu. Küçük kardeşimin okula başlamasıyla "hadi yeni bir sandalye alalım"ın sonucunda annemin nette bol bol gezip evmanya'dan sandalye beğenmesiyle sürecin zor kısmını tamamladık. Aşağıdaki resimde görüldüğü üzere 3 Ekim 2013 günü siparişimizi verdik. Tamam sipariş saatimi de göz önüne alarak 4 Ekim gününe yuvarlayabiliriz bunu. Çabuk elime geçeceğine dair bir yanılgıya asla girmedim. Bayramdan sonra gelir herhalde diyordum. Bir de baktım 8 Ekim günü aşağıdaki mail geldi. Ohh dedim ne ala. UPS ile cumaya kadar gelir. Sonuçta salı günü kargoya verilen ürün İzmir'e ne kadar geç ulaşabilir ki? 11 Ekim gecesi aradım 7/24 hizmet veren çağrı merkezini açan olmadı telefonu. İşin ilginci UPS'te kargo takip numarası...
Yorumlar
Yorum Gönder