Unvan Delisi

Başlık unvan delisi çünkü durumun en net ifadesi bu.

Twitter hesabında herkes CEO. İşin ilginci gerçekten bir şeyler yapanların, küçük ya da büyük kendi işini başarıyla yürütenlerin tevazusu. Kurucu kelimesi bile yok çoğunda. Peki hiç kimseyken hatta çabalamazken kendine unvan yakıştırmak niye? Ben bunu gerçekten anlayamıyorum.

1. sınıftan, mezun olana kadar Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini sayısal olmayan her derste neredeyse gördük, görmediysek değindik. 5 kategoride olan bu ihtiyaçlar tamamlandıkça bir üst seviyedeki ihtiyacı tatmin etme arayışına girmek olarak açıklayabilirim kendimce.

1. Fizyolojik gereksinimler (nefes, besin, su, cinsellik, uyku, denge, boşaltım)
2. Güvenlik gereksinimi (vücut, iş, kaynak, etik, aile, sağlık, mülkiyet güvenliği)
3. Ait olma, sevgi, sevecenlik gereksinimi (arkadaşlık, aile, cinsel yakınlık)
4. Saygınlık gereksinimi (kendine saygı, güven, başarı, diğerlerinin saygısı, başkalarına saygı)
5. Kendini gerçekleştirme gereksinimi (erdem, yaratıcılık, doğallık, problem çözme, önyargısız olma, gerçeklerin kabulü)

En alt seviyeden en üste doğru sıralama bu şekilde. İlk iki seviyede çok sıkıntımız yok. Hatta 3'te de.

Problem 4'te, dahası bunu internette yakalamaya çalışmada.

Bu yazıya başlayıp bırakmıştım, ta ki Serdar Kuzuloğlu aşağıdaki paylaşımı yapana kadar.

İnternette var olma basamaklarını görüyoruz. 

Söylemek istediklerimin bir başka ifadesi, tam da bu. Üçgenin tepesinde olmanın zorluğundan, bir alt basamakta kalıp mış gibi yapmak. Üretken olmak için zorluk kelimesini kullandım, çünkü emek istiyor, zaman istiyor, gerçekten birilerinin ihtiyacına hitap ederek bunun karşılığını sürdürebilir şekilde vermek gerekiyor. 

Bu yazı, kimsenin yaptığından utanmasını sağlamayacak biliyorum. Olsun. İçimde kalmasın.